Bugün biraz size mesleki anlamda bildiklerim ve hayattan da öğrendiklerimle ortaya karışık bir şeyler yazmak istedim.Bu konuya ilgiliyseniz zaten iyi bir anne babasınızdır ama hepimiz de eksiklikler olabilir hepimiz de hatalar olabilir mühim olan büyük yaralar açmadan çocuklarımıza güzel örnek teşkil etmektir diyerek konuya bir giriş yapayım.
Öncelikle hepinizden ricam şu soruları kendinize sorun:
1-Çocuğuma yeterli bir ebeveyn miyim?
2-Çocuğuma gerektiğinde arkadaş gerektiğinde anne/baba olabiliyor muyum?
3-Çocuğuma yaptığı hatalardan ötürü kızıyor suçlayıcı ifadeler kullanıyor muyum?
4-PEKİİİİİ Çocuğum bizleri örnek alıyor biz iyi birer örnek oluyor muyuz?
Bu sorulara kendinizden emin bir şekilde "EVET"yanıtı mı verdiniz? Gerçekten verdiyseniz tebrik ediyorum sınavı geçtiniz :) Aslında hiçbirimiz dört dörtlük değiliz biz de hatalar yapıyoruz.Ama söylediğim gibi büyük yaralara yol açmadan yapalım bu hataları n'olur...
Çocuklar lastik gibidir ne tarafa eğerseniz o tarafa gider, çocuklar su gibidir hangi kaba koyarsanız şeklini alır, çocuk bahçenin en çok su isteyen çiçeğidir emek vermezseniz solar, bütün bunlar yeterli mi elbette hayır çocuğa sevginizi vermezseniz yok olur gider bundan şüpheniz olmasın.Misal, bunu yapılan bir araştırmayla dayanaklandırayım; bir çocuk esirgeme kurumunda yapılan bir araştırmayla çocuklara bütün ihtiyaçları sunuluyor.Bakımından tutun da yemesine içmesine her şeye dikkat ediliyor saati saatine... Çok geçmeden bu bebekler teker teker ölüyor ne yazık ki neden biliyor musunuz?
Cevabı çok net açık aslında: SEVGİSİZLİKTEN.
Bir bebek ait olma, ilgi, sevgi ihtiyaçlarını görmüyorsa yaşayamıyor.Bebekken, daha hayatı hiç bir şekilde anlamazken bu durum böyleyse çocukluk dönemlerinde nasıl izler bırakır acaba demekten alamıyorum kendimi.
Çocuğunuzla arkadaş olun ! Arkadaş olacaksınız evet ama bu lakayıt bir arkadaşlık değil yeri geldiğinde yine bir ebeveynsiniz, kurallarınız mutlaka olmalı, size derdini anlattığında suçlamadan yapması gerekenleri gerekçeleriyle anlatacak güzin abla modelli bir arkadaş olmaktan bahsediyorum.
Çocuğunuzu fanusa kapatmayın! Onun büyüdüğünde neden girişimci, özerk bir birey olamadığını görmek istemiyorsanız ona bağımsızlığını ilan edecek alanlar oluşturun.Eviniz de sokakta, parkta ona değer verdiğinizi, onun başarıyla üstesinden geleceği fırsatlar çıkarın.Erken demeyin eline para verin bakkaldan bir şey alıp mutlu olduğuna şahit olun.Küçük ama etkili fırsatlar unutmayın.
Çocuğunuza güzel örnek olun.Sakın ola ki "benim zamanımda..." cümlelerini konuşturmayın.Sizin zamanınız değil bir çocuk sadece kendi zamanını yaşar, kendi hataları vardır, kendi pişmanlıkları, kendi sorumlulukları çünkü o tek, biricik...Çocuğunuzun çizdiği resimde el ele olmak istiyorsanız önce kendinizi eğitin sevgili okuyucularım,biricik ebeveynler, geleceğin anne babaları hayat çocuklarla güzel onları seviyorsunuz ve sevginizi bol bol gösterin, hiç kimseden çekinmeden bol booool sevdiğinizi söyleyin, öpün.Sevgiyle kalın,çocuk gülüşleriniz olsun ;)
0 yorum:
Yorum Gönder